เมื่อไรที่ หั ว ใ จ นั้น อ่ อ น ล้ า
คือเวลาที่เรานั้น อ่ อ น ไ ห ว
ก อ ด ตั ว เ อ ง ไม่มีใคร
ไ ม่ เ ห็ น เ ป็ น ไ ร แค่นี้

ไม่ว่าเราจะพบอะไร...
จะเจอกับ วั น ที่ ร้ า ย ห รื อ ดี
ใจก้อยังคงพร้อมจะมี ค ว า ม เ ห ง า เป็นเพื่อน
เคียงไป....

บนทางเดินที่เราเคย ห ก ล้ ม
ทำให้ ใ ค ร บ า ง ค น นั้นหล่นหาย
ฝากรอยแผลไว้ ข้ า ง ใ จ
ทิ้งให้เรา จ ด จำ....
มีวันที่ ล ม ห น า ว พัดมา
และก้อมีวันที่ ฝ น พ รำ
วัน เดือน ปี ยังหมุนประจำ
ช่าง เ ห ง า ก้อยังดำเนินต่อไป

ไ ม่ รู้....ไ ม่ รู้ ต้องเดินไปถึงเมื่อไหร่
เ ห ง า....ทั้งที่ไม่รู้ว่าทำไม

อ า จ เ ป็ น เ พ ร า ะ โ ล ก มั น ก ว้ า ง ไ ป
หั ว ใ จ ก้ อ เ ล ย เ ห ง า ๆ

แ ต่ ยั ง ยิ้ ม....แ ล ะ ยั ง ไ ม่ เ ศ ร้ า
ก อ ด ค ว า ม เ ห ง า ไ ว้ กั บ ใ จ......